Czym jest orgazm?

U kobiet osiąganie orgazmu jest odruchową reakcją zazwyczaj wywoływaną przez drażnienie łechtaczki polegającą na skurczach mięśni, które sprawiają wrażenie intensywnego pulsowania wewnątrz pochwy. Aby kobieta osiągnęła orgazm (erotyka), konieczne jest nieprzerwane drażnienie jej narządów płciowych. Nawet, gdy już czuje zbliżający się orgazm , uczucie nadchodzącej rozkoszy minie, jeżeli stymulacja zostanie przerwana. Sama stymulacja łechtaczki wywoluje intensywny, silnie odczuwany w jednym miejscu orgazm. Podczas stosunku dzięki obecności prącia w pochwie wrażenie przeżywanej rozkoszy zdaje się bardzkiej rozproszone. Ta różnica odbieranych wrażeń wyjaśnia, dlaczego niektóre kobiety, przyzwyczajone do przeżywanie orgazmu podczas masturbacji, nie mają pewności czy to uczucie przyjemności. Z fizjologicznego punktu widzenia odruchowa reakcja mięśni wewnątrz pochwy jest taka sama, bez względu na wywołujące ją bodźce.

Orgazm u kobiet jest zjawiskiem wyuczonym i najczęściej rozwija się do dwu lat od rozpoczęcia współżycia seksulanego.

W przypadku mężczyzn droga wyzwalanie orgazmu w ponad 90% przypadków polega na pobudzaniu członka. Orgazm u mężczyzn jest fenomenem wrodzonym, aczkolwiek w czasie życia seksualnego mogą być wyuczone wyższe stadia przeżywania biologicznego i psychicznego.

Na krótką chwilę przed spełnieniem kochankowie, czują, że zalewa ich fala zniewalającej rozkoszy, której nie sposób już powstrzymać, która musi eksplodować. Ale samo szczytowanie to fenomen tak skomplikowany, że – mimo wielu badań i naukowych rozpraw – wciąż pozostaje reakcją nie do końca wyjaśnioną i nieco magiczną.

Ustają nasze oddechy, serca chcą wyskoczyć z piersi, przestajemy na jakią czas widzieć, słyszeć, odbierać zapachy, po wszystkich zakamarkach ciał rozlewa się obezwładniające ciepło. Zdarza się, że na chwilę tracimy kontakt z rzeczywistością. Przeżywamy orgazm, tę najbardziej intensywną chwilę erotycznego uniesienia. Jednak reakcje związane ze szczytowaniem bywają różne i są uzależnione od sposobu wzajmengo pobudzania, naszej psychiki, wrażliwości, a także kultury. W miłosnej sztuce Wschodu, uważa się, że miłe doznania podczas stosunku to coś zupełnie naturalnego, a ekstaza jest jednym z elementów podniecenia. Dlatego celem aktu miłosnego nie jest osiągnięcie orgazmu, ale jak najdłuższe przeżywanie przyjemności. W kulturze seksualnej Zachodu z kolei rozkosz stała się celem współżycia i mnóstwo technik służy jej uzyskania.

Od pobudzenia do spełnienia

Gdy kobieta wyobraża sobie sytuację, które ją podniecają, gdy ukochany całuje i dotyka szczególnie wraźliwych miejsc na jej ciele, a pod wpływem tych myśli i pieszczot nabrzmiewają jej piersi, powiększa się i wilgotnieje łechtaczka to znaczy że jest w pierwszej fazie dochodzenia do orgazmu. Po pewnym czasie jej podniecenie osiąga pewien poziom i nie maleje. Łechtaczka nadal nabrzmiewa, w pochwie narasta wydzielania śluzu, a kobiecość nabiera intensywnego koloru. Na chwilę przed orgazmem mięśnie pochwy kurczą się, łechtaczka osiąga wzwód, a macica się unosi. Jeśli pieszczoty nie ustają, podniecenie dochodzi do punktu, z którego nie ma już odwrotu. W organiźmie kobiety następują charaktyrystyczne reakcje:

• mięśnie pochwy i odbytnicy zaczynają rytmicznie pulsować,
• sutki się naprężają,
• aureole wokół brodawek powiększają się i ciemnieją.

W chwili, kiedy orgazm mija, ustępuje przekrwienie i napięcie mięśni, a kobieta czuje się cudownie odprężona. Gdy mężczyzna patrzy na obrazy rozbudzające zmysłowość lub gdy partnerka dotyka jego intymnych miejsc – penis sztywniej, podnosi się przed kość łonową, napletek odsłania żołądź, która powiększa się i ciemnieje. Następuje erekcja. Może się ona utrzymywać przez dłuższy czas, może także częściowo ustępować i powracać, jeśli pieszczoty trwają wystarczająco długo. Pod wpływem podniecenia w dole brzucha występuje rumieniec seksualny, który rozszerza się na klatkę piersiową, szyję i twarz. Mężczyzna czuje, że nie zatrzyma już wytrysku. Podczas wypływu spermy cewka moczowa kurczy się rytmicznie następują też skurcze zwieracza odbytu. Po szczytowaniu członek wiotczeje, mężczyzna odpręża się, często odczuwa senność.

Dlaczego kobiety udają ekstazę?

Nawet wtedy, gdy nie mają orgazmu, potrafią zachowywać się tak, jakby przeżyły prawdziwe, bardzo silne uniesienie. Symptomy szczytowanie są u wszystkich pań podobne, ale sposoby jego manifestowania bywają różne. Niektóre kobiety przeżywają rozkosz w milczeniu. Z punktu widzenia fizjologii jest to całkowicie normalne. Są takie, które w trakcie spełnienia krzyczą, wiją się, jęczą, płaczą. Mężczyźni to uwielbiają, rzadko zwracając uwagę, że kobieta może symulować orgazm. Dlaczego to robi? Jednym z powodów jest lęk przed odrzuceniem oraz chęć zrobienia przyjemności ukochanemu.

Często kobiety pozorują ekstazę, ponieważ wyobrażają sobie, że poprzednie partnerki ukochanego przeżywały ją bardzo intensywnie i pragną im dorównać oraz zdają sobie sprawę, że wyrazista eksplozja spełnienia działa na mężczyzn pobudzająco. Robią to także panie, którym stosunek nie sprawia przyjemności i chcą czym prędzej doprowadzić do jego zakończenia. Młode, niedoświadczone kochanki często jęczą i wiją się “przez grzeczność”.

• przyspieszony oddech,
• grymas twarzy,
• napięcie i skurcze nóg i rąk,
• kurczenie się mięśni brzucha i pośladków,
• westchnienia, okrzyki, łzy,
• częściowo można symulować pulsowanie pochwy.

• rumieńca seksualnego, który pojawia się na ciele wraz z podnieceniem (gdy kobieta przeżyła orgazm, zaczerwienienie ustępuje szybko, a gdy do szczytownia nie doszło – wolno),
• przyspieszonej akcji serca podczas orgazmu uderza 110-140 razy na minutę,
• kurczenia się mięśni dna macicy,
• przekrwienia warg większych, łechtaczki i wejścia do pochwy,
• stwardnienia brodawek i obrzmienia ich otoczek.

Kłopoty ze szczytowaniem

Największą przeszkodą w osiągnięciu orgazmu jest dążenie do niego. Doznanie związane z osiągnięciem orgazmu są czymś wspaniałym, ale nie wszystkim kobietom są one dane. W seksuologii panie, które nie dochodzą do szczytowania, nazywa sie przedorgazmicznymi. Do tej grupy zalicza się młodziutkie dziewczyny, jaki i dojrzałe kobiety. Wśród nich problemy mają panie, które skarżą się na brak poczucia bezpieczeństwa- zarówno w całym związku, jak i w trakcie aktu. Także te kobiety, które nie potrafią zatracić się w rozkoszy, nie akceptują swego ciała i nie stosują antykoncepcji. Takie osoby wymagają niekiedy pomocy lekarza, ale często mogą się po prostu orgazmu nauczyć.

• Wykorzystajcie wszystkie rodzaje dotykania i pocałunków, które lubicie. Kontynuujcie je aż do wystąpienia pełnej erekcji członka i obfitego nawilżenia obszarów intymnych kobiety. Nie powinno to jednak trwać zbyt długo, gdyż wtedy wilgoć zanika, a pieszczenie wzwiedzionej męskości może sprawiać ból.
• Jeśli na skutek wzrastającego podniecenia chcesz już teraz, natychmiast, stopić się z ukochanym w jedno, powinnaś sama zasygnalizować moment, w którym partner ma w ciebie wniknąć.
• Chcąc uzyskać orgazm totalny, powinnaś dostosować rytm oddechu do falowania miednicy. Najwyższy poziom pobudzenia i ekscytacji przeżyjesz wtedy, gdy ruch miednicy górę następuje wraz z wydechem. Trzeba przeprowadzać wiele prób, żeby synchronizacja miednicy i oddychania stała się naturalna.
• Podczas stosunku nie należy hamować ruchów miednicy – powinny być pełne, swobodne, huśtające.

Gdy kobieta jest w pełni podniecona i przeżywa orgazm razem z mężczyzną, wiele bodźców ma miejsce w pełni. Choćby z tego względu we własnym interesie warto się postarać, aby nie być tylko biernym obiektem męskich zabiegów.

Romantyczna, szalona, występna… Miłość niejedno ma imię (np. erotyka). Dla fizjologa jest grą substancji chemicznych, które niczym narkotyki najpierw wyzwalając euforię, a potem uzależniają. Choć nie chce się spać ani jeść, choć serce ściska niepokój to przecież zakochanych roznosi energia i przepełnia radość.

Miłość i uzależnienie są tak blisko ze sobą spokrewnione, że niemal tożsame erotyka. Miłość dostarcza organizmowi takich samych bodźców jak amfetamina. Kto choć raz był zakochany, wie doskonale, że stan ten nie trwa wiecznie. I dobrze, bo musiałby doprowadzić do zniszczenia człowieka. W końcu bilans energetyczny ma swoje prawa.

Powszechnie uważa się, że pierwszy kryzys nadchodzi nie później niż po trzech latach, a pośredniego dowodu na to dostarczają statystyki rozwodowe.

Kiedy stan zakochania przekształca się w dojrzałą miłość, endorfiny zapewniają poczucie spokoju i bezpieczeństwa. Zakochanie może się przekształcić w głęboką, spokojna miłość potocznie nazywaną przywiązaniem.

Uczucie miłości jakże często nadaje sens ludzkiemu istnieniu, jednak nie przestało być nieprzenikniona tajemnicą. Czym jest, jak umiera – na te pytania nadal nikt nie potrafi odpowiedzieć. Z pewnością nie dlatego pojawia się, że mózg wytworzył jakieś substancje chemiczne. Odwrotnie – najpierw rodzi się uczucie i dopiero pod jego wpływem mózg zmienia swą aktywność biochemiczną.

Dla większości ludzi problem miłości tkwi przede wszystkim w tym, żeby być kochanym, a nie w tym, by kochać, by umieć kochać.

Pierwszy krok, jaki należy zrobić, to uświadomić sobie, że miłość jest sztuką, tak samo jak sztuką jest życie; jeżeli chcemy nauczyć się kochać, musimy postępować w sposób identyczny jak wówczas, gdy chcemy nauczyć się jakiejkolwiek innej sztuki, powiedzmy muzyki, malarstwa.

Niemal całą naszą energię zużywamy na to, aby się nauczyć osiągać te cele, natomiast prawie nic nie robimy, aby nauczyć się sztuki miłości. A to nie jest łatwe uczucie.

Zainteresowanym zgłębienia tej wiedzy polecam książkę Ericha Fromma “O sztuce miłości”, która zyskała wielka popularność. Zacytuję z niej kilka ważniejszych myśli:

“Miłość jest zjednoczeniem uwarunkowanym zachowaniem intergralności człowieka…, jest aktywną siłą w człowieku. W miłości urzeczywistnia się paradoks, że dwie istoty stają się jedną, pozostając mimo to dwiema istotami. Miłość to działanie, a nie bierne doznawanie. Kochać to przede wszystkim dawać, a nie brać. Zawsze występują w niej pewne podstawowe składniki, są to: troska, poczucie odpowiedzialności, poszanowanie i poznanie. Kochanie kogoś to nie tylko sprawa silnego uczucia – to również decyzja, osąd, obietnica”.

Nikt nie wymyślił definicji miłości. Najlepiej chyba opisują ją wiersze, bo przemawiają do uczuć, a nie do rozumu.

Jak różnorodnie pojmowana jest miłość, jak wiele jest koncepcji i definicji miłości, niech świadczy kilka zacytowanych myśli, wybranych głównie z dzieł literatury pięknej różnych epok:

“Miłość i kwiaty trwają jedną wiosnę.” – Pierre de Ronsard

“Im większy jest człowiek, tym głębsza jego miłość.” – Leonardo da Vinci

“Miłość jest poetycznym złudzeniem.” – Józef Kraszewski

“Z prawdziwą miłością jest jak z pojawieniem się duchów; wszyscy o nich mówią, ale mało kto je widział.” – La Rochefoucald

“Miłość jest mgła, która wytwarza się w głowie.” – Henryk Sienkiewicz

“Miłość jest najwyższym sensem istnienia.” – Ernest Hemingway

“Miłość to partia kart, w której wszyscy oszukują; mężczyźni by wygrać, kobiety by nie przegrać.” – Alfred Hitchock

“Miłość poznaje się tylko po cierpieniu.” – Zofia Nałkowska

Podsumuwując: Czy miłość w ogóle istnieje? Gdy patrzymy na rozpadające się związki, na ludzi, którzy nie mogli bez siebie żyć, a teraz się nienawidzą.. zaczynamy wątpić. Ale czy to problem istnienia miłości? A może raczej kwestia nauczenia się czym ona jest? Miłość jest czymś większym, głebszym niż uczucie. Miłość to siła łącząca dwoje ludzi na całe życie. A być ze sobą przez całe życie wcale nie jest łatwo. Dlatego czas jaki mamy spotykając się, powinien być poprzedzony na poznanie siebie nawzajem. Dlatego, jeśli marzysz o miłości na całe życie, musisz się do niej przygotować. Oboje musicie się jej nauczyć. Przez długie rozmowy, żebyście mieli o czym ze sobą rozmawiać. Przez szczerość, abyście mogli zafascynować się sobą wzajemnie. Przez zaufanie, abyście nie bali się otworzyć na siebie wiedząc, że partner(ka) nie skrytykuje, ale pomoże. Przez rozmawianie o swoich oczekiwaniach, aby nie rozczarować się, że ukochany(-a) idzie w zupełnie inną stronę.

My, ludzie jesteśmy w stanie przeżyć najtrudniejsze chwile, jeśli nie jesteśmy samotni. Jesteśmy stworzeniami społecznymi i emocjonalnymi samotność znosimy równie źle jak Adam, nim Ewa została jego towarzyszką. Kobiety potrzebują mężczyzn, a mężczyźni potrzebują kobiet i jest tak od zarania dziejów.

Istnieje miłość na całe życie. Ale jej trzeba się nauczyć. Trzeba ją wypracować, co wymaga czasu i wysiłku. Nie śpiesz się, a przyjedzie dzień, gdy obchodząc kolejną rocznicę wspólnego życia powiesz: ” nie żałuję ani jednego dnia, ani jednej minuty.”

Historia prezerwatywy sięga XVI wieku. W tym okresie szalała epidemia syfilisu i właśnie wtedy po raz pierwszy zaczęto intensywnie poszukiwać środka mającego zapobiec rozprzestrzenianiu się tej choroby wenerycznej. Ową nieprzyjemną przypadłość nazywano „prezentem nowego świata” – z racji tego, że do Europy przywieźli ją powracający z zamorskich wypraw żeglarze Krzysztofa Kolumba. Można [erotyka] więc zaryzykować stwierdzenie, że prezerwatywa swoje istnienie zawdzięcza temu słynnemu Hiszpanowi.

Lniane woreczki, jelita i ślepa kiszka

Pierwsze kondomy wykonywano z surowców, które u współczesnych wywołują zdziwienie lub uśmiech. Włoski lekarz Gabriele Fallopio w opublikowanej w 1564 roku książce „De morbe gallico” poleca mężczyznom, którzy chcą uniknąć przykrych przypadłości, lniane woreczki nasączone nieorganicznymi solami. Od XVI wieku stosowano także inne surowce – głównie baranie, świńskie i kozie jelita. W połowie XVII wieku zwrócono uwagę na wygodniejszą w użyciu i lepszą w kształcie owczą ślepą kiszkę, która stopniowo wyparła jelita innych zwierząt.

Doktor Condom

W historii prezerwatywy ważne miejsce zajmuje pewien nadworny lekarz angielskiego króla Karola II (1630 – 1685). Był nim doktor Condom (niektóre źródła podają, że miał on na nazwisko Contom). Erotycznie aktywny król doszedł do wniosku, że jego rodzina nie powinna się już powiększać i poprosił swojego medyka o odpowiedni zapobiegawczy środek. Ten zaproponował mu owczą ślepą kiszkę. Nazwisko doktora z czasem przylgnęło do tego niewielkiego i użytecznego przedmiotu, który właśnie od XVII wieku stał się także środkiem antykoncepcyjnym, mimo, że do tej pory miał jedynie chronić przed chorobami wenerycznymi. Istnieją podzielone poglądy na temat, czy kondomy zawdzięczają nazwę angielskiemu lekarzowi – „condus” po łacinie oznacza zbiornik i być może tu należy szukać źródeł.

Współczesna prezerwatywa

W XIX wieku wykonano pierwszą elastyczną prezerwatywę, zbliżoną formą do współczesnej. Amerykański fabrykant Charles Goodyear wyprodukował w 1855 roku pierwsze kondomy z wulkanizowanego kauczuku. Warto wspomnieć, że były one wielokrotnego użytku – po opłukaniu wodą należało suszyć je na specjalnych stojakach. W 1912 roku prezerwatywy stają się za sprawą Juliusa Fromma cieńsze i nie mają już szwów. W owych czasach pakowano je w eleganckie kartoniki podobne do tych, w jakich sprzedawano cygara. Po drugiej wojnie światowej producenci zaczynają eksperymentować z kształtem i kolorem. Barwne kondomy to pomysł Japończyków, którzy w 1949 roku skierowali na rynek pierwszą ich serię. Takie prezerwatywy początkowo spotkały się z rezerwą klientów.

Chęć szybkiego osiągnięcia celu i pośpiech wtargnęły także w nasze
życie intymne. Stosunek zbyt czesto sprowadza się dziś do prostego
aktu, którego celem jest osiągnięcie orgazmu. W konsekwencji odczuwamy
niedosyt – brak nam poczucia bliskości. A przecież zbliżenie seksualne
to również wzjemne odkrywanie siebie, swojego ciała i ciała partnera.
Służy temu gra wstępna, czyli pieszczoty, którymi obdarzamy się
nawzajem.

• Poznaj jego potrzeby. Mapa wrażliwości kobiety i mężczyzny bardzo się różni. Strefy erogenne zajmują aż 15% powierzchni ciała u
  pań i tylko 3% u panów. Inaczej też reagujemy na pieszczoty. Kobiety
  rozbudzają się powoli, mężczyźni o wiele szybciej. Nie wystarczy
  kochać, by sprawić, że ukochanej osobie będzie cudownie w łóżku. Do
  tego, by mogła przeżywać prawdziwą rozkosz, potrzeba wiedzy o jej
  wrażliwości, o tym gdzie i jak lubi być dotykana. Tymczasem zazwyczaj
  kiedy pieścimy ciało partnera, tak naprawdę pieścimy siebie.

To zaskakujące – lecz w intymnym kontakcie nieświadomie
przenosimy własne upodobania i pragnienia, w błędnym przekonaniu, że
skoro się kochamy, to znaczy, że odczuwamy podobnie. To zjawisko jest
częścią miłosnej iluzji. Tym trudniej ją rozwiać, im mniej mamy odwagi,
by porozmawiać o własnych upodobaniach i oczekiwaniach. Wydaje nam się,
że partner doskonale zna nasze potrzeby, a jeżeli ich nie zaspokaja, to
znaczy, że nie kocha. Tymczasem w większości związków mężczyzna po
prostu nie ma pojęcia o tym, co lubi partnerka.

W miłosnej grze wstępnej dozwolone jest wszystko, co sprawia
przyjemność obojgu, byle to robić z wyczuciem. Nie chodzi tu jedynie o
technikę. Liczy się atmosfera chwili, oddanie i to, że jesteśmy tak
bardzo sobie bliscy. Najważniejsze podczas intymnego zbliżenia jest
jednak to, żeby umieć i dawać, i brać.

Gra wstępna nie musi kończyć się stosunkiem. Sam akt miłosny trwa na
ogół dość krótko, często pozostawiając kobiecie uczucie niedosytu.
Dlatego dużo więcej uwagi należy poświęcać grze wstępnej, wydłużając ją
w czasie, urozmaicać, na ile tylko pozwala nam fantazja. Gra wstępna to
oczekiwanie na rozkosz przyjemniejsze niż samo spełnienie.

Źródło: www.omilosci.pogodzinach.net

Językoznawcy przekonują: jest w języku polskim sięgająca renesansu tradycja swobodnego mówienia o sprawach płci, obecnie jest w tym względzie również pełna wolność, są także narzędzia w postaci bogatego słownictwa. Wydany cztery lata temu pękaty „Słownik seksualizmów Polskich” Jacka Lewinsona zawiera aż 10 tys. terminów. Nowe powstają jak grzyby po deszczu. Opowiadacze mają więc w czym wybierać. Ale nie wybierają. Dla połowy Polaków życie płciowe to najtrudniejszy ze wszystkich tematów do rozmowy. Kiedy kilka miesięcy temu na zlecenie „Polityki” przeprowadzono badania o polskich tabu, na pytanie: o czym najczęściej mówisz nieszczerze, aż 32 proc. badanych odpowiedziało: o swoim życiu seksualnym. Cielesność to w dalszym ciągu wielkie polskie tabu.

Prof. Zbigniew Izdebski, seksuolog:

– Pytam mojego pacjenta, czy u swojej partnerki obserwuje wzwód łechtaczki. On obrażony odpowiada: co mi tu doktor? Moja na pewno niczego takiego nie posiada.

Marcin, 38 letni inżynier:

– Tak, kiedyś bardzo często używałem słowa: łechtaczka, ponieważ w podstawówce przezywaliśmy tak naszego kolegę. Bardzo dźwięczne przezwisko. Niemniej, kiedy dowiedziałem się, co ono oznacza – nie użyłem go ani razu. Bo to raczej wstyd.

Anna, 31 lat, dentystka:

– We wczesnej młodości czytałam o prezerwatywach w piśmie „Razem”. Ale co innego czytać, co innego wypowiedzieć na głos. Kiedy nadszedł moment inicjacji płciowej – bałam się zapytać o nią mojego chłopaka. Po prostu słowo na p. nie przeszło mi przez gardło. Miałam naprawdę dużo szczęścia, że jako siedemnastolatka nie znalazłam się w niechcianej ciąży.

W pierwszych latach wolności do terapeuty Andrzeja Samsona przyszła popularna pisarka z prośbą o konsultację. Chciała napisać sprawnie scenę basenową w przygotowywanej powieści erotycznej. Atrakcyjna kobieta wchodzi do wody, mężczyzna patrzy z pożądaniem. Jak to opisać – zastanawiali się oboje. K*as stanął – wykluczone, bo to pornografia. Penis znalazł się w stanie wzwodu? – Jeszcze gorzej. Męskość się uniosła? – Czytelnik umrze ze śmiechu. – Nie daliśmy rady.

Wolność przyniosła wyswobodzenie języka, jednak lekarze, którym relacjonujemy szeroko pojęte kłopoty z dolnymi partiami, nadal nie są z nas zadowoleni.

Kilka lat temu Roman Karnowski, seksuolog, zapytał uczniów klas trzecich (108 uczniów liceum, technikum i dwóch szkół zasadniczych z okolic Inowrocławia), jakim posługują się językiem w sytuacjach intymnych. Mieli napisać, jak określają pożądanie, inicjację seksualną, narządy płciowe. Stwierdził: „Znaczna grupa uczniów nie rozumiała słowa moszna, a srom nazywali odbytem. Myliły im się również słowa erekcja i ejakulacja, często nie były im znane”.

Według profesora Zbigniewa Izdebskiego nadal trzeba być ostrożnym. Nawet jeśli próg gabinetu przekracza osoba o eleganckiej aparycji wyedukowanego biznesmena, nie ma gwarancji, że będzie się orientowała we własnej fizjologii.

Pobili ich na głowę starożytni hindusi. “Kamasutra” wymienia ponad
trzydzieści tysięcy rodzajów pocałunków, zaś rzeźbiarze świątyń
znaleźli sposób, aby przedstawić większość z nich. Lecz pocałunek nie
musi jednoznacznie kojarzyć się z seksem. Może wyrażać braterską bądź
siostrzaną miłość oraz szacunek.

W pierwszych latach chrześcijaństwa wymiana skromnych całusów była nie tylko dozwolona, lecz nawet zalecana podczas nabożeństw.

Pocałunek filmowy jest niemal równolatkiem kinematografii. W 1896
roku Thomas Edison zrealizował film “Pocałunek”. Adaptacja fragmentu
głośnej wówczas sztuki broadwayowskiej wywołała sensację. Już sam tytuł
był szokiem. Ostro zareagowała cenzura, zakazując takich bezeceństw na
ekranie.

Starcie stróżów moralności z twórcami z Hollywood wygrała “fabryka
snów”. Historyk filmu, profesor William Everson twierdzi, iż tak zwany
pocałunek hollywoodzki jest o wiele dłuższy od normalnego, a także
znacznie bardziej egzaltowany i pełen treści. Pomaga nawet najmniej
bystrym widzom bezbłędnie odróżnić złe dziewczyny od dobrych. Te
pierwsze pozwalają sobie na więcej, za co czeka je w końcu zasłużona
kara. Dobre dziewczęta zachowują się skromnie i w finale wychodzą za
mąż za księcia.

Paul Trevillion, mistrz świata w szybkim całowaniu – dał ponad 20
tysięcy całusów w ciągu dwóch godzin. Wbrew wyobrażeniom amatorów, w
wyczynowym całowaniu nie ma miejsca na erotykę. Tajemnica zwycięstwa to
rozsądna gospodarowanie energią i minimum namiętności. Przyjemność
należy się widzom.

Natomiast producenci kosmetyków nie ustają w ciągłym ulepszaniu
szminek. Dawne pomadki rozmazywały się, ku radości prawników od spraw
rozwodowych. Od 1940 roku, kiedy to Max Factor wprowadził na rynek
nieścieralną szminkę Tru-Color, ślady na koszulach niewiernych mężów
przestały być powodem kłótni małżeńskich.

Już Platon rozmyślał nad tym, dlaczego ludzie tak bardzo lubią się
całować. Zbudował nawet teorię opierającą się na założeniu, że na
początku człowiek był istotą kulistą, mającą cztery nogi, cztery
ramiona i dwie twarze – kobietą i mężczyzną jednocześnie. Jednak to
stworzenie zbyt wbiło się w pychę i Zeus przepołowił je za karę; tak
doszło do rozdziału płci. Od tamtej pory dążymy nieustannie – według
Platona – do osiągnięcia w pocałunku stanu pierwotnej jedności.

SOKRATES uważał, że pocałunek jest aktem na tyle niebezpiecznym, że
może przewrócić w głowie. MIRABEAU twierdził, że jest to tylko niewinna
gra. WOLTER mówił, że pocałunek odróżnia ludzi od zwierząt.

Pocałunek, zwłaszcza ten erotyczny, jest symbolem miłości dwojga
osób i manifestacją ich uczuć. Pozwala zlikwidować dystans między
partnerami i nie zawsze musi być pierwszym krokiem do łóżka. Sam w
sobie jest bowiem źródłem rozkoszy.

Dziecko odkrywa świat za pomocą ust. Najpierw ssie pierś matki, a
potem wkłada do buzi wszystkie przedmioty, które je otaczają. W
dzieciństwie ten kontakt nas uspokaja i daje przyjemność. Nic więc
dziwnego, że usta odgrywają tak ważną rolę w naszym dorosłym życiu. W żaden innym sposób nie poznamy lepiej skóry partnera, niż
właśnie obsypując go pocałunkami. Obsypywanie nimi policzków, szyi,
ramion, piersi wyraża pożądanie i zachęca do seksu. Pocałunek w rękę
oznacza szacunek, ale gdy złożony jest na wewnętrznej stronie dłoni,
sygnalizuje erotyczną fascynację partnerem. Przyłożenie ust do czoła
ukochanej osoby uspokaja ją, ale muśnięcie wargami płatków uszu -
pobudza. Jednak najsilniej rozbudzają pocałunki w usta. Mogą być
delikatne i wyrafinowane albo gwałtowne i brutalne. Zawsze podsycają
pożądanie. Początkujący w sztuce całowanie zaczynają od leciutkich
pieszczot ustami. Muśnięcia warg są krótkie i delikatne.

Gdy podniecenie narasta, przechodzi do bardziej zdecydowanych
pocałunków. Chwytają ustami górną lub dolną wargę ukochanej osoby,
zaczynają ją ssać i delikatnie przygryzać. Znawcy sztuki włączają do
takich pocałunków język. Można nimi łaskotać wargę partnera, dotykać
podniebienia, drażnić czubek języka. Wyrafinowani kochankowi całując
się, naśladują zbliżenie.

Niemal każdy z nas od czasu do czasu oddaje się fantazjom
seksualnym. Scenki, które przywołujemy w marzeniach, mogą być bardziej
lub mniej rzeczywiste. Wywołują je obejrzane filmy i pisma
pornograficzne, erotyczna literatura, intymne przeżycia z przeszłości,
a czasem nawet luźne skojarzenia, nie związane z miłością. Fantazje
seksulane towarzyszą nam prawie przez całe życie. W młodości kształtują
budzący się erotyzm, w wieku dojrzałym ożywiają zbliżenia, w
późniejszych latach pomagają na nowo rozbudzać wygasającą nieco
namiętność.

Im częściej fantazjujemy, tym więcej nasz organizm wytwarza
hormonów, które powodują, że chcemy się kochać. Marzenia erotyczne mają
więc duży wpływ na udane życie intymne. Jeśli kobieta – rozbierając
się, kąpiąc, perfumując – słowem przygotowując się do miłosnej nocy
przywołuje, to, o czym wielokrotnie marzyła, intensywniej odczuwa
wzbierające podniecenie. Także mężczyzna, który snuje w myślach wizje o
upragnionym seksie, staje się gorętszym kochankiem.
Może się jednak zdarzyć, że wizje zakłócają lub wręcz
uniemożliwiają współżycie. Dzieje się tak, gdy partner jest wręcz
obsesyjnie przywiązany do konkretnego wyobrażenia i bez niego nie
potrafi się podniecić. Marzenia seksualne mają także destrukcyjny wpływ
na tych kochanków, którzy zamiast koncentrować się na wzajemnych
reakcjach, myślą wyłącznie o rzeczywistnieniu swoich fantazji.

Wyobrażenia pań

Kobiety na ogół marzą, że uczestniczą w jakiejś bardzo podniecającej
sytuacji, w której jednak nie chciałby brać udziału naprawdę. Wiele pań
fantazjuje o zbiorowym gwałcie. Takie myśli świadczą zazwyczaj o
tęsknocie za przeżyciami bardziej intensywnymi niże te, których
doświadczają szczególne podniecenie, gdy wyobrażają sobie, że
nieznajomy mężczyzna kocha się z nimi od tyłu, a one ani przez chwilę
nie widzą jego twarzy.

Są i takie, które chciałyby publicznie się rozebrać, inne marzą o
posłusznym i zawsze gotowym do uprawiania miłości niewolniku, jeszcze
inne, że kochają się z atrakcyjną kobietą. Marzenia erotyczne dotyczą
często scenerii intymnego spotkania. Seks nad brzegiem morza przy
zachodzącym słońcu, na leśnej polanie, przy szumiacym wodospadzie lub
płonącym kominku dodaje wymyślonym zbliżeniom romantyzmu lub
pikanterii. Bohaterem erotycznym jest zazwyczaj obcy, wyidealizowany
mężczyzna. W zależności od upodobań, bywa delikatny i czuły lub
gwałtowny i zdecydowany.

Pragnienia mężczyzn

W marzeniach seksualnych panowie najczęściej występują w charakterze
widza wyimaginowanych scenek miłosnych, w których np. kobiety
obdarowują się wyrafinowanymi pieszczotami. Fantazjują także o tzw.
mocnym seksie z nieznajomą w windzie lub z długonogą blondynką na
siedzeniu pędzącego smochodu. Często marzą o seksie grupowym lub
uprawianiu miłości w miejscu publicznym. Rozkoszują się myślą o seksie oralnym,
podnieca ich również wyobrażenie żeńskich narządów płciowych w
powiększeniu. Wielu mężczyzn w fantazjach kocha się z koleżanką z
pracy, dziewczyną z sąsiedztwa lub gwiazdą filmową. Jeśli śnią o
nieznanych kobietach, to są one wiecznie młode, uwodzicielskie,
nienasycone seksualnie i ogromnie doświadczone w sztuce miłości.

Mówić czy nie mówić

Zwierzenia mogą pobudzić partnera, ale mogą go także zranić. Dotyczy
to
szczególnie tych mężczyzn, którzy uważają, że tylko oni mogą dostarczyć
ukochanej niezwykłych wrażeń. Dlatego traktują wymyślonego kochanka
partnerki jak rywala. Jeśli jednak chcesz, aby twój mężczyzna
dowiedział się, o czym marzysz, opowiedz mu historię, w której on
bierze udział ( nawet jeśli wyobrażałaś sobie kogoś innego). Poczuje
się dowartościowany i obdaruje cię pieszczotami, o jakich śniłaś. Także
niektóre kobiety czują się zazdrosne i zaniepokojone, gdy
dowiadują się, że partner w myślach kochał się z koleżanką z pracy lub
nieznajomą. Tak więc panowie, którzy pragną, aby ukochana uczestniczyła
w ich marzeniach, powinni mówić raczej o tym, co chcieliby przeżyć, a
nie o kim fantazjują.

Poradnik ten przybliży ci zawiłości i problemy podrywania kobiet
oraz powie jak sprawić, by żadna kobieta nie mogła ci się oprzeć. 95%
kobiet w twoim wieku chce być przez ciebie podrywana – nie pozwól im
czekać. Nie ma znaczenia, że nie wyglądasz jak L. Di Caprio, lub że nie
czujesz się swobodnie podczas rozmowy z nimi. Jeśli tylko uwierzysz w
siebie i będziesz postępował zgodnie z zaleceniami tej książki, nie
będziesz miał żadnych trudności ze znalezieniem sobie twojej wymarzonej
kobiety.

Rzecz o kobietach

Na pewno wiele razy wyobrażałeś sobie, jak powinien wyglądać twój
ideał kobiety. Oczywiście, wygląd zewnętrzny jest bardzo ważny, ale nie
to decyduje o osiągnięciu końcowego sukcesu jakim niewątpliwie jest
długi i szczęśliwy związek między tobą a twoją przyszłą wybranką. Tak
jak między facetami, tak i wśród kobiet występuje kilka podstawowych
typów. Prezentujemy je poniżej…

Romantyczka

Cechy charakterystyczne: ubiera się wygodnie, niekoniecznie
efektownie, często można ją spotkać z książką w ręku. Jeśli stosuje
makijaż, to bardzo delikatny. Jest raczej cicha i nie chce zwracać na
siebie zbyt dużej uwagi.

Taka kobieta ma swój własny, wewnętrzny świat, w związku z czym
czasem trudno do niej trafić. Potrafi mieć niecodzienne zainteresowania
(może warto, abyś i ty był czasem oryginałem), lubi sobie pomarzyć
częściej niż zwykły śmiertelnik. Z reguły spędza czas wolny na łonie
przyrody, ponieważ jest ona jednym z najważniejszych elementów jej
życia (stąd łatwo wyciągnąć ją w góry czy na łajby). Ceni sobie spokój,
niezależność, wolność. Zupełnie nie interesują ja rzeczy na poziomie
“Rambo 3″, więc szybciej kupisz ją np. koncertem hinduskiej muzyki
religijnej, czy jakąś wystawą malarstwa lub fotografii. Niestety,
chwilami na zbyt długo odrywa się od realiów, co może troszkę irytować
otaczających ją ludzi. Ma także pewne swoje romantyczne wyobrażenia o
tobie i waszym związku – czasami zrozumienie, o co jej chodzi będzie
wymagało pewnej cierpliwości. Jeśli jednak będziecie umieli się w tym
wszystkim odnaleźć, na pewno spędzicie ze sobą wiele niezapomnianych
momentów.

Biznesswoman

Cechy charakterystyczne: zawsze doskonale ubrana i umalowana,
wyglądem przypomina bohaterki Berverly Hills. Na pewno nie spotkasz jej
przy budce z hamburgerami, na polu namiotowym czy koncercie
hard-rockowym. Zwykle nosi przy sobie torebkę wypełnioną do połowy
kosmetykami. Kobiety jej pokroju są przykładem determinacji i
konsekwencji. Niestety, ten bardzo schematyczny sposób patrzenia na
życie przekłada się na uczucia, więc zdarza się, że mężczyzna związany
z taką kobietą czuje się zdominowany i traktowany jest raczej w
charakterze atrakcyjnego dodatku niż równorzędnego partnera. Jej dewizą
jest “bierz z życia ile się da”, czasem kosztem innych. Nie lubi, kiedy
ktoś próbuje nią kierować. Jest wyjątkowo pracowita (w tych
dziedzinach, na których jej zależy), nieustannie czegoś się uczy -
dlatego uwielbia podróże, podczas których zawsze dowie się czegoś
ciekawego. Jest przykładem wyrafinowanej elegancji i dbałości o siebie.
Bardzo często kosztem bycia z nią jest przyjęcie jej reguł.

Kumpela

Cechy charakterystyczne: brak (niestety). Kobieta pełniąca rolę
kolegi, to rzadki skarb. Toleruje ludzi takimi jakimi są, obdarzając
ich od czasu do czasu dozą zdrowej, szczerej, konstruktywnej krytyki (o
ile coś takiego w ogóle istnieje). Można z nią pogadać o wszystkim,
zapytać o radę (szczególnie gdy masz problemy ze swoją kobietą). Trudno
się z nią nudzić, bo zasady na jakich się przyjaźnicie sprawiają, że
możecie robić niemal wszystko. Ale uważaj – jeśli którekolwiek z was
będzie chciało czegoś więcej niż tylko przyjaźni – ryzykujecie utratę
wszystkiego. Dodanie wątku erotyczno-miłosnego będzie na pewno ogromnym
przeżyciem dla was obojga, ale przecież nic nie trwa wiecznie i kiedyś
się rozejdziecie. A wtedy powrót do przyjaźni jest już raczej
niemożliwy.

Mix

Cechy charakterystyczne: jej wygląd determinowany jest przez jej
zmienność – ubiera się różnie, zależnie od aktualnego nastroju.
Uwielbia próbować nowych rzeczy, nie oszczędzi nawet swoich włosów.
Możesz ją spotkać gdziekolwiek – zaczynając od klubu bilardowego, aż na
muzeum etnograficznym kończąc. Jest to ostatni z wymienionych tu typów,
jaki najczęściej można spotkać. Mix – czyli wszystko w jednym – chyba
zresztą najpopularniejszy rodzaj. Zafascynowanie tą kobietą ma ten
plus, że jej charakter obejmuje szerokie horyzonty życia (można z nią
robić praktycznie wszystko). W zależności od chwili możecie balansować
to w jednym, to w drugim kierunku. Możesz ją nawet wyciągnąć na mecz
koszykówki (piłka nożna raczej odpada, głównie ze względów
bezpieczeństwa). By jednak sprostać sytuacji, sam musisz być bardzo
elastyczny i mieć sporo poczucia humoru.

Idealistka

Cechy charakterystyczne: jej główną, różniącą ją od innych kobiet
cechą jest wyraz twarzy – coś pomiędzy zaciętością, zaniepokojeniem a
smutkiem. Ubiera się zwykle przez cały czas w jednym stylu. Ma jasne
poglądy na życie, uważa że wie, co jest dla niej (i dla ciebie) dobre,
a co złe. Próbując przekonać do nich ludzi czasem napotyka na sprzeciw
lub niezrozumienie, co budzi w niej złość i rozczarowanie. Zdecydowanie
lepiej więc będzie, jeśli wasze poglądy będą się w dużym stopniu
pokrywały. Nie możecie jednak być identyczni – takie kobiety jak ona
uwielbiają zmieniać mężczyzn, pracować nad ich charakterem – jeśli
stwierdzi, że nie ma u ciebie już nic do roboty, lub że jesteś odporny
na zmiany, weźmie się za innego. Trochę przypomina poprzedni typ, z
tym, że nie wymaga aż tak wielkich luksusów.

Podsumowanie

Podsumowując, wyżej wymienione typy na pewno nie są wszystkimi,
jakie spotkasz w czasie poszukiwań kobiety (kobiet) twojego życia, ale
ich wyróżnienie miało pewien cel. Przede wszystkim, mniej lub bardziej
pasują one do każdej z nich – nie znaczy to, że w 100%. Jak pokazuje
życie, każda kobieta jest inna, ma swój niepowtarzalny wdzięk i styl
(ale także swoje wady i humory). Twoim zadaniem jest odkryć to, co ona
w sobie posiada i zastanowić się, czy ci to odpowiada. Pamiętaj także,
że nie można kobiety poznać do końca – zawsze jest jeszcze coś warte
odkrycia.

Równanie na sukces

Przy pewnej dozie chęci i czasu, można znaleźć dość uniwersalną (i
bardzo prostą zresztą) regułę podrywania, która w języku matematyki
wyrażałaby się mniej więcej tak:

(OFERTA + DOŚWIADCZENIE) * (PEWNOŚĆ SIEBIE + WRAŻENIE) = SUKCES

Oznacza ona, że nawet jeśli nie masz doświadczenia i nogi ci się
uginają na samą myśl rozmowy z kobietą – i tak masz szansę. O tym, jak
zrobić wrażenie (a także o tym, co możesz kobiecie dać), traktuje ta
książka. Z następnych rozdziałów dowiesz się, co robić, a czego nie
robić, by twoje notowania u płci pięknej wciąż rosły i rosły.
Podrywanie można traktować jako partię pokera – z tym, że nic nie
możesz stracić (chyba że jesteś prawiczkiem). Wiedz, że po odpowiednim
przygotowaniu, bez względu kim jesteś, masz duże szanse wygrać.

Kobiety rzadziej niż mężczyzni doświadczają natrętnych myśli o seksie.

Niedaleko jesteśmy od kolejnej rewolucji seksualnej – powszechności
aktywności seksualnej w populacji powyżej 70 roku życia. Pociąga to za
sobą konkretne praktyczne następstwa: dostosowanie metod terapii
seksualnej do wieku, rozbudowania rehabilitacji seksualnej u
niepełnosprawnych w późnym wieku, problemów z relacjami partnerskimi,
pozapartnerskich form aktywności seksualnej.

Przełom w badaniu seksualności człowieka dokonał się w roku 1970
dzięki zastosowaniu przez amerykańskich badaczy Williamsa Mastersa i
Virginii Johnson aparatury do pomiaru aktywności seksualnej. Dzięki
temu miłość odarto z poetyckich tajemnic, a pojawiła się „chemia
miłości”.

Obecnie seksualność kobiet jest w większym stopniu postrzegana
poprzez uwarunkowania genetyczne biologiczne i neurohormonalne. Chociaż
nowe odkrycia przyczyniły się nieco do odpowiedzi na niektóre pytania,
jednak natura seksualności kobiecej jest tak dalece złożona, że nadal
jest ich więcej niż odpowiedzi. Warto jednak wiedzieć, do jakich
wniosków doszli uczeni badający w ostatnich latach tajemnice
seksualności kobiet.

Odkrycie tkanki erekcyjnej w łechtaczce rozciągającej się do
kroczowej części cewki moczowej skłoniło badaczy do sprawdzenia
działania Viagry u kobiet. Okazało się, że powoduje ona pęcznienie
tkanki erekcyjnej podobnie jak w członku. Wiąże się to ze zwiększeniem
wrażliwości łechtaczki na bodźce dotykowe, nawilżeniem pochwy,
zmniejszeniem bolesności u kobiet odczuwających ból w trakcie immisji
członka do pochwy. Ma to znaczenie na przebieg życia seksualnego kobiet
w fazie pomenopauzalnej.

Istnienie u części kobiet tzw. punktu G (Grafenberga) w pochwie
interpretowano jako namiastkę tkanki prostaty. Najnowsze badania
sugerują, że w trakcie pobudzania seksualnego u kobiet powiększa się
cewka moczowa, a najbardziej wrażliwa jest część tylna tej cewki, przy
pęcherzu moczowym. Pozostaje tajemnicą fakt, dlaczego taka wrażliwość
dotyczy części, a nie wszystkich kobiet.

Pobudliwość niejednakowa

Kontrowersje co do związku seksualności kobiet z fazami cyklu
miesięcznego zostały wyjaśnione dzięki badaniom eksperymentalnym grupy
badaczy: Bax, Rowland, van der Werfften, Bosch. Kobiety były pobudzane
za pomocą filmów i dotykowej wibracji. Okazało się, że kobiety w wieku
18-45 lat, mające normalne cykle miesięczne i nie przyjmujące tabletek
antykoncepcyjnych, nie ujawniały różnic w podnieceniu w fazach cyklu.
Stwierdzono nieznaczną różnicę w fazie owulacji (większą pobudliwość)
jedynie u tych kobiet, które pierwszy raz w życiu oglądały filmy
erotyczne.

Inna grupa badaczy stwierdziła, że testosteron ma w seksualności
kobiet istotne znaczenie: zwiększa wrażliwość na bodźce erotyczne,
fantazje erotyczne i pożądanie. Oznacza to, że można poprawić jakość
życia seksualnego kobiet przez podawanie androgenów zarówno w wieku
przed – jak i w menopauzalnym.

Zastosowanie fotopletyzmogramii w badaniu seksualnej reaktywności
pochwy ujawniło, że odczucia seksualne u kobiet są kilkustopniowe.
Griffit opracował taką 7-punktową skalę:

1. brak odczuć genitalnych;
2. łagodne odczucia genitalne;
3. umiarkowane odczucia genitalne;
4. dość silne odczucia genitalne;
5. silne odczucia genitalne;
6. wilgotność pochwy;
7. orgazm.

Ujawniła się w tych badaniach intrygująca prawidłowość: subiektywna
ocena poziomu podniecenia seksualnego kobiet wykazuje zazwyczaj
mniejszą zgodność z wynikami pomiaru. U kobiet występuje nie tylko
rozbieżność między subiektywnym a obiektywnym podnieceniem seksualnym,
ale również między subiektywnym podnieceniem seksualnym a zachowaniami
seksualnymi polegającymi na adaptacji do potrzeb ich partnerów.
Świadczy to o tym, że dla kobiet seksualność i sytuacje intymne mają
różne znaczenia, nie tylko seksualne.

Czy to wynika z biologii czy z kultury? Amerykański badacz Geer
uważa, że nasza kultura zwyczajowo wychowywała kobiety w przekonaniu,
że ich seksualne i uczuciowe zaangażowanie powinno być kwestią
zasadniczą, poza kontrolą. Nic zatem dziwnego, że słabsza jest u kobiet
obserwacja własnych reakcji seksualnych, większa niepewność w ich
ocenianiu. Ponadto, o ile w przypadku mężczyzn odczucie podniecenia
seksualnego jest niemal wyłącznie ograniczone do seksu, u kobiet wiąże
się z wieloma pozytywnymi i negatywnymi emocjami.

Różnice odczuwania

Podniecenie genitalne u kobiet jest mniej istotne w subiektywnym
odczuwaniu niż u mężczyzn. Obie płci inaczej uczą się odbierania i
rozumienia sygnałów napływających z ich ciała. Steiner-Adair stwierdza,
że kulturowe uwarunkowania wstydliwości związanej z menstruacją mają
wpływ na zdolność percepcji sygnałów pochodzących z genitaliów. Innym
potwierdzeniem tej opinii są wyniki badań nad aktywnością masturbacyjną.

Masturbacja jest źródłem wiedzy o własnym ciele. Mężczyźni w
kulturze Zachodu masturbują się częściej niż kobiety i dlatego
obiektywniej oceniają poziom doznań genitalnych. Kobiety, które
masturbują się często, ujawniają mniejszą (lub brak) rozbieżność między
obiektywną a subiektywną percepcją podniecenia seksualnego.

Strategie doboru

W roku 1989 zespół badaczy pod kierownictwem Davida Bussa
przeprowadził badania ponad 10 tysięcy osób z 32 krajów, by ocenić
strategie doboru seksualnego ludzi (w Polsce wyniki tych badań zostały
opublikowane w pracy tego autora „Ewolucja pożądania”). Z badań
wynikało, że mężczyźni przywiązują większe znaczenie do atrakcyjności
fizycznej i młodości kobiet, a kobiety do pozycji ekonomicznej
partnera. Doborem kieruje więc „dobro gniazda” i reprodukcji.

Wielu badaczy zaczęło naśladować ten kierunek badań młodych ludzi.
Okazało się, że dla obu płci najważniejsze są cechy osobowości
potencjalnego partnera: otwartość, ekspresyjność, poczucie humoru,
przyjaźń, seksowność, ciepło, uprzejmość, inteligencja, ambicja.
Zarówno mężczyźni jak i kobiety podobnie negatywnie oceniali
następujące cechy: uzależnienie, kłamstwo, plotkowanie, spóźnianie się,
złe nawyki i przyzwyczajenia, nadmierna seksualność, posiadanie w
przeszłości wielu partnerów, chwalenie się dokonaniami seksualnymi.

Z kolei inne badania ujawniły na przykład, że w USA białe kobiety w
porównaniu z Afro-Amerykankami znacznie mniej chętnie wiązały się z
mężczyznami bez stałej pracy, Afro-Amerykanki natomiast były mniej
chętne do małżeństwa z mężczyzną, który nie jest przystojny. Osoby o
cechach ekstrawertywnych przykładają większe znaczenie do intrygującej,
podniecającej osobowości potencjalnego partnera w porównaniu z osobami
o cechach intrawertywnych. Nie można zatem traktować teorii
socjobiologicznej jako jedynej w interpretowaniu ról płciowych.

Fantazje seksualne

Interesujące okazują się wyniki badań poświęcone fantazjom
seksualnym i myśleniu o seksie. Okazuje się, że mężczyźni o seksie
myślą średnio 4–5 razy dziennie, a kobiety 2 razy. Nie ma natomiast
różnic między płciami w częstotliwości fantazji seksualnych
towarzyszących masturbacji.

Kobiety rzadziej niż mężczyzni doświadczają natrętnych myśli o
seksie, a jeżeli już, to dotyczą one seksu w miejscach publicznych, ze
sławnymi osobami. Spontaniczne fantazje kobiet najczęściej dotyczą:
erotyki, genitaliów, władzy seksualnej, zakazanego seksu i cierpienia
seksualnego. W fantazjach kobiet ważny jest kontekst uczuciowy i cechy
osobowości mężczyzn. U kobiet akcja seksualna w fantazjach częściej niż
u mężczyzn ma charakter fikcyjny, dotyczy tego, czego nie doświadczyły
dotychczas. Kobiety częściej w porównaniu z mężczyznami fantazjują w
trakcie stosunku seksualnego, pomaga to im utrzymać podniecenie
seksualne. Kobiety o homo- jak i heteroseksualnej orientacji mają
podobne fantazje fikcyjne, ale lesbijki ujawniają mniej pozytywne
nastawienie do fantazjowania w trakcie współżycia.

Potrzeby kobiet w późnym wieku

F. Bretschneider na podstawie badania 100 kobiet w wieku 80–102 lat
stwierdza, że w tej populacji 10 procent kobiet miewa stosunki
przynajmniej jeden na miesiąc, 20 procent rzadziej, a 70 procent nie
współżyje, natomiast masturbuje się 40 procent kobiet z tej grupy, a 2
procent badanych często.

Jedynie 16 procent aktywnych seksualnie kobiet ma kontakty ze
współmałżonkami, pozostałe (najczęściej owdowiałe) mają innych
partnerów.

Wyniki tych badań zmieniają potoczne poglądy co do aktywności
seksualnej kobiet w późnym wieku. Oznacza to, że w miarę zwiększania
się populacji w późnym wieku, z dobrym ogólnym stanem zdrowia –
aktywność seksualna kobiet będzie przez nie akceptowana i oczekiwana w
znaczącym zakresie.

Niedaleko jesteśmy od kolejnej rewolucji seksualnej – powszechności
aktywności seksualnej w populacji powyżej 70 roku życia. Pociąga to za
sobą konkretne praktyczne następstwa: dostosowanie metod terapii
seksualnej do wieku, rozbudowania rehabilitacji seksualnej u
niepełnosprawnych w późnym wieku, problemów z relacjami partnerskimi,
pozapartnerskich form aktywności seksualnej.

Prawdopodobnie w najbliższych 2–3 latach pojawią się leki
sprzyjające przeżywaniu orgazmu przez kobiety lub prowokujące orgazmy
przez działanie na ośrodki sterujące życiem seksualnym w mózgu.

O ile Viagra nie wpłynęła znacząco na obyczajowość seksualną, to w
przypadku takiej wizji futurologicznej można przewidzieć istotne zmiany
obyczajowe u kobiet. Czy mężczyźni będą potrzebni do seksualności
kobiet? Czy farmakogenny orgazm okaże się silniejszy od wywoływanego
przez partnera?

Erotyka

Doświadczeni kochankowie wiedzą, że woń ciała może ekscytować, ale może
także zniechęcić partnera. Dlatego miłosne zabawy poprzedzają kąpielą
lub prysznicem.

Nawet najbardziej namiętny pocałunek zostawia niemiłe odczucie, gdy
mężczyzna ma brzydko pachnący oddech. Nawet najdroższe perfumy nie będą
podniecały, gdy kobieta zapomniała o porannej czy wieczornej toalecie.
Codzienne mycie całego cial powinno być nawykiem, ale szczególnie
powinniśmy dbać o czystość, gdy idziemy do łóżka.

Kobieta pachnąca czystością

Miła woń kobiecego ciała
wzbudza pożądanie. Płyn, który wydziela się z pochwy w trakcie
podniecenia, jest dla partnera wyraźnym sygnałem, że kochance jest
dobrze. Pamiętajmy jednak, że wydzielina ta ma intensywny zapach, który
podnieca mężczyznę tylko wtedy, gdy jesteśmy umyte. Dlatego przed
stosunkiem kobieta powinna dokładnie umyć swoje narządy płciowe, robiąc
to zawsze delikatnymi ruchami z góry na dół – czyli od sromu do
odbytnicy. Delikatny masaż stóp jest dla kobiety bardzo przyjemny,
dlatego aby kochanek pieścił je z przyjemnością, powinny czyć czyste, a
paznokcie przycięte i polakierowne. Szczególnie wrażliwe na dotyk są
wszelkie zagłębienia. Skóra pod pachami stanie się doskonałym miejscem
pieszczot, gdy wcześniej usuniemy rosnące tam włosy.

Mężczyzna prosto z wody

Na ogół panowie uważają, że o higienę
intymną powinny dbać tylko kobiety. To bzdura. Dokładne mycie członka
jest czynnością niezbędną, ponieważ pod napletkiem gromadzą się
bakterie, które podczas stosunku przenoszone są do pochwy. Ponieważ
męski członek jest schowany pod fałdą skóry, aby go dobrze umyć, trzeba
ją najpierw zsunąć. Jeśli mężczyzna pragnie, by kochanka pieściła go
wszędzie, powinien dokładnie umyć krocze i odbyt. Wyjątkowo starannie
powinien myć skórę pod pachami i użyć antyperspirantów, gdyż pod
wpływem podniecenia woń męskiego potu gwałtownie się zmienia i staje
się ostrzejsza.

Mokry seks podnieca

Ciepła woda pobudza krążenie, zwiększa
apetyt na seks..i powiększa narządy płciowe. Woda masuje ciała
kochanków i łagodnie drażni strefy erogenne na skórze. Krople wody
lśniące na piersiach są podniecającym widokiem dla kochanka, a biała,
miękka piana pobudza zmysły i sprawia, że kobieta odczuwa potrzebę
dotykania. Namydlone, śliskie ciała pozwalają partnerom na bardziej
wyrafinowane pieszczoty.